Ik wil IJslands leren. Of Zweeds. Je weet maar nooit waar het goed voor is.

Goede vriendin Naat en ik hebben gesolliciteerd.

Er was gewoon een dag in ons leven dat wij tot elkander spraken: 'We moeten een baan.'
Of eigenlijk ging het niet zo.

Ik moest een baan, en ging daarvoor solliciteren.
Ik kreeg een leuke mail terug en nu mag ik een cursus volgen in het noorden des lands.
'Ja, maar,' zei Naat, 'dan moet je dus helemaal daarheen treinen en je hebt geen OV. Ik wel. Zal ik met je meegaan?'
Na ontelbare vreugdesprongen en digitale klapzoenen, was die afspraak gemaakt.
'Ja, maar,' zei Naat nog eens, 'eigenlijk, wat moet ik dan doen als jij op cursus zit?'
'O ja,' meimerde ik, ondertussen toch bezorgd om haar, want het zou kunnen verkeren dat ze dan twee uur door de stad zou dwalen, haar neus tegen het raam van een kroeg (ergens op een hoek) gedrukt, hunkerend naar chocolademelk met een goed gesprek terwijl ik murw zou worden geluld in een curuszaal.
'Weet je wat!' riep ik hardop uit terwijl ze mij toch echt niet kon horen, 'solliciteer jij ook! Je zoekt toch een nieuw baantje!'

Zo geschiedde.
En zo reizen wij dus aanstaande vrijdag af naar far, far away om daar kennis te ontvangen over creatieve schrijftechnieken. Om daarna vervolgens dan die chocolademelk of anders te bestellen en alvorens wij de trein weer instappen, een goed gesprek te hebben gehad. De zoveelste. (Glimlach).

Ik staar de hele tijd naar het bruine tekstvlak in mijn 'log invoeren'-scherm, en ik kom er niet uit.

Schrijven wil ik. Mooie zinnen maken. Woorden gebruiken die ik anders nooit gebruik, of misschien, woorden die niet toepasselijk zijn. Iets om over na te denken op een bewolkte zondagmiddag.

Maar ik ben een beetje op, de letters in mijn hoofd zijn niet eens gehusseld, ze zijn gewoon kwijt.
Kan ik niks mee, behalve dit.

Morgen weer een dag.
(Misschien krijg ik dan weer extra heimwee naar Parijs -alsof ik er gewoond heb-, besluit ik mijn fiets over te spuiten, bezoek ik de bibliotheek en vind ik daarin een boek met daarin een verfrommeld stuk karton waar een boodschap voor mij te lezen is, ontmoet ik wellicht een bijzonder persoon of schrijf ik mijn sores op in een schrift dat ik vervolgens in de kroeg laat liggen en ik volgende maand uitgegeven in de Selexyz zie liggen. Je weet het tenslotte nooit. Maar, mocht je willen bijdragen aan inspiratie die zich zal laten uitbeelden in woorden, schroom niet. Ik heb nog nooit gebeten, immers.)

Het is tien uur 's ochtends en ik heb nu al een conlcusie van de dag:

 

Ik vind Blogspot leuker dan Punt.nl.

En nu ben ik dus wederom aan het twijfelen ... Is er niet een manier waarop ik al mijn hier getikte bestanden over zou kunnen zetten naar Blogspot? Ik ben, hoe melancholisch het ook klinkt, gehecht geraakt aan deze site.
Nee, dat klinkt niet melancholisch. Als je ergens zo lang logt (bijna twee jaar hier, alweer), is het toch niet meer dan logisch dat je niet snel overstapt?

 

Hm.

Het is niet echt een geheim dat ik een stinkende hekel heb aan knaagdieren.

Met twee snijtanden.
(Anders is het geen knaagdier.)

Konijnen zijn mijn lievelings, je kunt me er 's nachts voor wakkerschudden. Mocht je dan zeggen: 'Er zit nú een konijn op je voeteneind', dan schiet ik rechtop en verzorg ik het als mijn eigen kat. Die ik niet heb.

Maar ratten, bijvoorbeeld: ik sta doodsangsten uit.
Muizen mogen ook van de aardbol verdwijnen.

Ik haat, haat, haat ze.
Laatst stond ik te genieten van een sterrenhemel (of was het een glas wijn, of misschien een nog aangename kou?) buiten. Ik hoor geritsel, ik kijk op: bam, zo vlak voor mijn voeten schoot zo'n harig mormel weg. Na een gegil over dat de ramen dicht moesten en alle deuren het liefst ook, en dat we rolluiken en muiswegjagende stopcontacten moesten aanschaffen, bedacht ik mij: hier kan ik over blijven piekeren, mijn angst verdwijnt niet. Tenzij ik op de sofa ga en de confrontatie laat komen.
Ik zie de dialoog zo voor me:

P.: 'Fleur, ben je in staat iets harigs te aaien?'
Ik: 'Ja, laat maar komen.'
P. laat mij muis/rat aaien.
Ik huiver.
P.: 'Hoe voel je je daarbij, Fleur?'
Ik: 'Ontzettend bang, dus haal het weg.'
P.: 'Dat ga ik juist niet doen, Fleur, het is van belang dat je jezelf confronteert met je angst. Voort, aai nu de muis/rat nog eens.'
Ik.: 'Ik vertik het, P., in een kooi mogen ze van mij, en die kooi dan bij het grofvuil.'
P.: 'Besef je wat je zegt, Fleur? Besef je dat je eigenlijk zegt dat hier niets tegen te doen is? Komaan, houd het beest eens vast en beschrijf eens wat je ziet.'
Ik: 'Geen denken aan, P., geen denken aan. Haalt het weg en laat het zich niet vermenigvuldigen.'
P.: 'Een feit dan, Fleur, het vermenigvuldigt zich wel degelijk. Meerdere malen per jaar. Een muis in je huis is er niet één maar een peleton, Fleur. Hoe voel je je daarbij?'
Ik: 'Buiten het feit dat je achtendertig keer mijn naam zegt om mij daarbij op mijn gemak te laten voelen? Gigantisch klote, P. Ik was mij nog liever in een badkuip met een smerig douchegordijn.'

Dan sta ik op, loop ik weg, en verhuis ik naar elders.
Zeg wat je wilt, namelijk dat 'ze banger voor jou zijn dan jij voor die muizen/ratten'. Dat 'ze echt geen vlieg kwaad doen', dat 'ze ook echt lief kunnen zijn'. Als die beesten het zouden kunnen, zouden ze me uitlachen.

Het was weer een van de onverwachte borrels die we regelmatig hadden, toen, in mijn oude stad.
Ik stond op het punt een slok van mijn wijn te nemen toen ze me even aankeek en zei: 'Ik moet je wat vertellen.'

'Hm,' mompelde ik, en keek even naar de schaal met kaas en salami. Bestelden we ook altijd, toen, in mijn oude stad.
'Ja,' zei ze, mij nog steeds aankijkend, 'het is wel een verhaal. Een goed verhaal. Zo noemen ze dat toch, hier? Als het goed is, en dan ook écht goed?'
Ik haalde mijn schouders op. 'Goed verhaal, goed verhaal, ik weet niet meer wat goed is, hier. Wel dat het goed is dat ik hier wegga.'
'Dat is eveneens een goed verhaal,' beaamde ze, terwijl haar hoofd even kort op en neer ging, bij wijze van knikken, 'maar,' vervolgde ze, 'ik heb dus een, nouja, goed verhaal.'
'Zeg dan,' nodigde ik haar uit tot een briljant vertelsel, en zo geschiedde.

'Ik heb iemand ontmoet.'
De zin ging als een schok door mij heen. Stel, ik was haar ex-vriend geweest, dan was dit de meest dodelijke zin van de dag. Zonder twijfel. Ik bedoel, er zijn exen die eerlijk zijn en die je graag te vriend willen houden, want och, de geschiedenis nodigt daartoe uit, en dan zeg je: 'Ik heb iemand ontmoet.' Voor het geval je ze samen tegenkomt in een donkere kroeg, elkander verliefd aankijkend en op het punt elkaar tongelings te laten weten ook nog een samen een kamer op te zoeken. Maar ik was noch haar vriend, noch haar vriendin, dus ik bleef haar niet roerloos en duivels aankijken, ik knikte.

'Hij was heel leuk, in het begin. En heel sportief, en hij kon leuk schrijven. Na een paar dagen heel leuk praten, gewoon in het Nederlands, nam hij me mee naar een kroeg.'
Hij praatte gewoon Nederlands?

'Eh, heel even, maar hij praatte gewoon Nederlands? Dus niet Chinees, of Mandarijn, of iets wat daarop lijkt?'
'Nee, gewoon Nederlands.'
'Ja, nee, oké,' zei ik, en knikte met mijn hoofd, 'ik snap 'm'.
'Dus wij naar de kroeg, en toen kwam er een liedje. Perfect om niet al te knullig op te dansen. Hij trok me de dansvloer op en al heupwiegend bracht hij zijn mond naar mijn oor.'
Damn. Met mijn kont op het puntje van de terrasstoel zat ik, mijn schouders voorovergebogen, mijn handen gevouwen, en mijn wijn vergeten.
'Dus ik luisteren naar wat hij te vertellen had en ik hoopte op een mooi woord, een hint, een adrenaline gevend signaal, maar ...'
Ik perste mijn lippen samen.
'Ik verstond het niet. Geen woord. Ik verstond er, vrijer gezegd, geen réét van.'
'Hè?'
'Ik spreek geen Spaans.'

Even was het stil.

'Misschien zei hij: 'El tango?'
Wist ik veel. Het was wellicht een leuke paringsdans geweest.
'Maar het wordt nog erger.'

Ik sloeg op een haar na mijn hand niet tegen mijn voorhoofd.
'We gingen naar huis. Zijn huis. En hij sprak geen Nederlands, geen Spaans, maar Engels. Engels voor fuck's sake, terwijl we op de fiets, ik achterop, hij fietsend, gewoon weer over Nederlandse dingen praatten. In het Nederlands.''
'Waarover dan?'
'Foto's maken, schrijven, dat soort dingen.'

Ze nam een slok van haar wijn.
'Dus, wij naar zijn huis. Op bed. Raam open. Zacht licht. Een beetje muziek. Ik kijk hem aan, lach, hij lacht en zegt: 'Squeeze my balls.'

Ik keek haar aan alsof ze zojuist een F16 op het dak van de kroeg had geparkeerd.
'Hij zei,' herhaalde ik, 'Squeeze my balls?'

'Ja,' mompelde ze, terwijl ze een stuk kaas in haar mond stak, 'Sweeze myw bwalls'.

Ik keek naar hoe ze met een ja-ik-weet-het-ook-niet-blik' naar mij bleef staren.
'En toen, wat zei je?'
Een schuin lachje verscheen op haar gezicht.

'Yes, I'll do that. And it will be great fun.'

Tegenwoordig doe ik het expres.
Als ik een fout zie in een stukje van iemand op het net, en dat kan natuurlijk altijd gebeuren, per ongeluk, of gewoon omdat iemand niet weet hoe je iets moet schrijven, dan zijn er áltijd en dan ook echt áltijd mensen die daar weer eens wat van moeten zeggen. Ik zoek dus bewust die reacties door om te kijken of er voor één keer niets over gezegd kan worden, maar helaas: er ziten minimaal twee wildvreemde (!) mensen tussen die het niet kunnen laten om de schrijver op zijn of haar fout te wijzen.

En dat komt mij mijn strot uit.

Zelfs al gaat het níet om fouten, maar om een woord dat meer neigt naar spreektaal, dan moet dat gemeld worden. 'Ja,' krijg je dan, 'ik vind je stukje taalkundig echt een ramp.'
Toen ik die ergens op een site las waar iemand zeer hard haar best deed een leuke column te schrijven, heb ik nog getwijfeld of ik ergens in een hoek zou gaan wenen. Ik dacht: ik kan huilen of hoeken. Ik deed geen van beide en dacht na.

Waarom hebben mensen zo de neiging anderen te verbeteren?
En vooral dan wildvreemde mensen die je nog nooit met het oog hebt waargenomen?
Om te laten zien dat zij het wel weten?
'Sorry, maar ik moet het éven zeggen,' las ik laatst.
Jij moet helemaal niets. Je mond dichthouden en hopen dat je zélf nooit betrapt wordt op een spelfout. Want dat is nu zo jammer, vaak: mensen die beweren nooit fouten te maken, een wandelende spraakkunst te zijn, en dán heel hard onderuit gaan als ze gewezen worden op een dt-fout in zin één.

Afschaffen, denk ik dan.
Ik ken niemand die ooit beter is geworden van de zogenaamde kunde van onbekende anderen.
Sommige mensen zijn er écht van overtuigd dat ze de stijl- en spellingswijsheid in pacht hebben terwijl ze vroeger door de meester de klas zijn uitgestuurd omdat ze niet eens wisten dat er taalregels waren en liever op een appel kauwden. Omdat ze vroeger iets te vaak de Onze Taal in de lectuurbak hebben zien rondzwerven. Omdat ze nu eenmaal graag iets beter weten dan mensen. Omdat ze denken dat iemand erom vraagt verbeterd te worden. Ik zie nergens staan: 'Heeft u commentaar op mijn spelling? Laat het weten!'

Gaat hene en begint zelf een weblog.
En als ik daar dan toevallig beland, zal ik, bij welke fout dan ook, wijselijk mijn mond houden.
Tenzij je foutloos spelt.
Da's ook weer overdreven.

Het staat zo leuk hè, je blauwe notitieboek met bijzonder grafische bloemen erop, en dat je dat dan in een rockcafé tevoorschijn haalt om alle namen van artiesten, compleet met albumnaam, daarin op te schrijven.

Om er vervolgens nooit meer iets mee te doen.

Altijd heb ik dat ding bij me, schrijf ik alles op wat me opvalt, waar ik aan denk. Ik lees het terug en zie dit staan:

-Lost Prophets: Cry me a river;
-Sugracult: Made a mistake;
-Madrigals: Howie day.

Daaronder:
-Brood;
-Kaas;
-Cola;

-Tomatensoep;
-Stokbrood.

En tot slot:

-Skinny Jeans

En ergens nog, in een hoekje, dat er weinig mensen zijn die écht leuk zijn.

Dat is een hoop informatie op een zaterdagmiddag. Droge witte wijn, een kittig notitieblok en Sugarcult.
Ik had het ook kunnen weten ook.

Let me tell you ‘bout a girl I know
She likes Hip Hop and Rock and Roll

‘In godsnaam, laat me nou even!’ roept ze uit, terwijl ik gillend op een brug in de stad sta.
‘Jij ook áltijd met je gegil, je wilt toch zelf dat ik je haar opsteek? Dan doe ik het, is het weer niet goed! Nee, stáán blijven. Kop recht. Stí-hilstaan!’
Ze trekt wat aan mijn haar, ik bijt op mijn onderlip en kan me de dag niet heugen dat mijn haar zo onder handen is genomen. Op een brug in een stad, omdat ik voor de zoveelste keer vertelde, de winkeltassen bungelend aan mijn arm, dat ik moe werd van mijn slechte-haar-dagen.

Als ik dat vier jaar geleden had geroepen, had ze achteloos haar schouders opgehaald en gezegd: ‘Doe het dan gewoon in een staart.’ Zelf had ze geen klemmetjes, schuifspeldjes of ingewikkelde apparaten waarmee je staart maakt van je eigen haar. Gewoon een elastiekje voldeed.

Nu heeft ze die dingen dus allemaal wel. Inclusief pumps en enkellaarsjes, wikkeltruien en hoe noem je die dingen, cardigans. Moet je vragen waar ze die vandaan haalt, en ze noemt prijs en winkel. Altijd betaalbaar en altijd leuk, maar waarom vind ik die dingen nooit in mijn eigen stad? In mijn eigen maat en eigen kleur?

Nog wat trouwens, ze heeft ook muziek op een I-Pod zo groot als mijn eigen voet. Het is trouwens niet eens een slechte metafoor; dat ding is redelijk doorzichtig en als je ergens op drukt, gebeurt er altijd iets. Laatst liet ze een vriendin van mij nog met afwachtende blik Monty Python zien. Via dat ding, dus. Daarna kwam Britney Spears met zes verschillende versies van ‘Break the Ice’ en toen was het de beurt aan Blink 182, voor het nostalgische idee. Na deze uit elkaar gevallen band volgde Bob Marley, na hem verscheen Kid Rock op het scherm. ‘Tering,’ mompelde ik, maar zowel vriendin als zij luisterden niet meer, nippend aan hun wijn en meezingend op, als laatst godzijdank, ‘Hey hey hey’ van Room Eleven.

Ik was vier en zij één, ik zestien en zij twaalf. Ik had als eerste huiswerk, ging als eerste de hel die ‘middelbare school’ heet in, en zo was ik altijd eerder. De eerste rijles, het rijbewijs, de kroeg, de nachtbus, de collegepas,  het diploma en de vriend. Ik wilde haar laten zien hoe leuk het is. Was. Was en is. Ik was altijd voor. Maar ik geloof dat ze me heeft ingehaald. Ik was zus, zij mijn ‘zusje.’ Nu zijn we zussen en betrap ik mezelf er soms op dat ik over haar praat alsof ze bijna dertig is.

Woest word ik uit mijn gedachten getrokken doordat mijn haren nog eens bij elkaar gedraaid worden. ‘Au, verdómme!’ roep ik boos. Een mevrouw passeert. ‘Nou nou,’ zegt ze, ‘dat wordt mooi hoor.’
‘O ja?’ klinkt het venijniger dan bedoeld uit mijn mond, en ik vervloek mijn haar, elastieken, klemmen en stijltangen.
‘Even nog,’ mompelt ze, ‘bijna, je hebt ook dun haar, dat is het probleem. Mooi hoor, maar dun. Nog even deze pluk …’ ik visualiseer haar uiterst geconcentreerd, maar ik heb er genoeg van.

‘Niet zeiken,’ zegt ze, alsof ze mijn gedachten raadt, en ze lacht.
‘Zo, die zit,’ klinkt het tevreden achter me, ‘bier?’

Als je even vrij bent, en 'even' vier maanden betekent, dan val je in een groot gat. Ook even, en hopelijk dan niet vier maanden. Gezien mijn Lijst van Grootsche Plannen zal dat niet gebeuren, dus het gat waarin ik val, is niet zwart, maar okergeel, of van een andere kleur die ieder positief zal stemmen.

Er is alleen één ding, op mijn lijst Van Dingen, en dat is dat daar wel vreselijk veel dingen op staan. Nu wordt die lijst zo groot, dat ik even niet weet of ik aan vier maanden wel genoeg heb. De Lijst begon als een lijst Van Dingen Die Ik Ga Doen En Die Ik Vergat Te Doen Omdat Ik Met Andere Dingen Druk Was en nu is-ie dus gigantisch.

Nadat ik één ding van die lijst had afgewerkt (vaker mijn nagels lakken) en bezig was aan de tweede (vaker mijn haar stylen) en al dacht aan de derde (nu eens even een briljant gerecht bedenken) bedacht ik mij: het is bijzonder jammer dat ik dit niet eerder heb gedaan. Nu zijn nagel- en haarlak en exotische etensingrediënten niet waar ik vier maanden mee bezig zal zijn; maar ik heb tenminste tíjd die ik nu aan dit soort kleine geluksmakers kan besteden. Dat brengt mij weer tot een volgende ingeving, namelijk: heb ik de afgelopen jaren wel genóeg van dit soort dingen gedaan?

Neen.

Is het dan zo dat ik nu 'een paar maanden voor mezelf' neem? Geconfronteerd door een column van Sara Kroos, waarin zij mensen die stoppen met werken de vraagt stelt: 'Als je een jaar voor jezelf neemt, voor wie waren al die andere jaren dan?'

Die vraag kwam in mij op en ik liet mijn stijltang zakken.
'Nee,' zeg ik hardop.
En dat meen ik. De afgelopen drie jaar heb ik gestudeerd, gestudeerd, en, zeker op het laatst, met mijn handen in het haar gestudeerd. Dat vond ik hartstikke leuk, ik heb veel geleerd, en ook ontzettend veel lol gehad in die studiestad. Ieder jaar op een andere manier, en ook niet altijd, maar ik kijk er goed op terug. Wat in mijn geval ook betekent: ik heb het afgesloten. Het was leuk, hilarisch, soms tenenkrommend, maar leerzaam, vaak warm en ik kan het stikken van de lach nog steeds voor mij halen. De afgelopen jaren waren leuk, en ik ga het nu wéér leuk krijgen. Ik neem geen paar maanden voor mezelf, ik verschuif de prioriteiten, voor mezelf. Mij dit bedenkende, en met en glimlach op mijn gezicht, draai ik nog eens onnozel een krul in mijn haar.

Die zit, in ieder geval.
Op naar de Marokkaanse salade.